Pobrane dane są przechowywane w tej przeglądarce. Przeglądarka może je usunąć, gdy zabraknie miejsca. Sprawdź dostępność przed wyjściem. Schemat przystanków, nie nawigacja uliczna.
Zapisz na tym urządzeniu jedną trasę i nagrania w wybranym języku. Niegotowa offline: Gry wymagają połączenia z internetem.
Teatr w Gerze.
Teatr powstał w latach 1900–1902 według projektu architekta Heinricha Seelinga. Uchodzi za jeden z najpiękniejszych secesyjnych teatrów w Turyngii.
Gera wzbogaciła się na przemyśle włókienniczym, a ten okazały budynek pokazuje pewność siebie miasta. Do dziś wystawia się tu dramat, operę, balet, koncerty i teatr lalek.
Zwróćcie uwagę: Falujące linie i ornamenty fasady – klasyczna secesja.
Oranżeria i Küchengarten.
Küchengarten założono w 1729 roku jako barokowy ogród spacerowy na wzór francuski. Oranżeria z półkolistym łukiem powstała w latach 1729–1732.
W oranżeriach zimowały delikatne rośliny, na przykład drzewka cytrusowe. Dziś zbiory sztuki Gery pokazują tu obrazy i grafiki.
Zwróćcie uwagę: Symetria półkola – najlepiej widać ją ze środka ogrodu.
Kościół Mariacki w Untermhaus.
Późnogotycki kościół pochodzi z około 1440 roku. W środku kryje cenny ołtarz z XV wieku.
Razem z mostem na Białej Elsterze tworzy najczęściej fotografowany widok Gery.
W 1736 roku kościół stał się świątynią parafialną dla Untermhaus, Gries i Cuba. W latach 1802–1854 służył także wojsku księstwa Reuss jako kościół garnizonowy.
Zwróćcie uwagę: Przejdźcie kilka kroków do mostu – stamtąd roztacza się słynny widok.
Dom Otto Dixa.
W tym domu w Untermhaus urodził się w 1891 roku Otto Dix. Został jednym z najważniejszych niemieckich malarzy XX wieku.
Jego dom rodzinny jest dziś muzeum poświęconym życiu i twórczości artysty.
W setną rocznicę urodzin artysty, 2 grudnia 1991 roku, otwarto tu kompleks muzealno-galeryjny. Historyczne wnętrza pokazują codzienne życie skromnego robotniczego gospodarstwa domowego około 1900 roku.
Zwróćcie uwagę: Pobliski brzeg Elstery – krajobraz, który Dix widział jako dziecko.
Zamek Osterstein.
Na wzgórzu Hainberg stała niegdyś rezydencja panującego rodu. 6 kwietnia 1945 roku zamek został w dużej części zniszczony, a jego resztki rozebrano w 1962 roku.
Ocalał stołp – dziś to wieża widokowa nad Untermhaus i doliną Elstery.
Zwróćcie uwagę: Widok w dół na Untermhaus i Elsterę.
Park Hofwiesen.
Park nad Białą Elsterą przebudowano na Federalną Wystawę Ogrodniczą (BUGA) 2007, którą Gera zorganizowała razem z Ronneburgiem.
Dziś to ulubione miejsce spacerów, sportu i rodzinnych wypadów w samym mieście.
Zwróćcie uwagę: Ścieżki wzdłuż Białej Elstery.
Muzeum Miejskie.
Budynek wzniesiono w latach 1724–1738 jako dom pracy i sierociniec.
Po gruntownej renowacji Muzeum Miejskie (Stadtmuseum) otwarto ponownie w 2005 roku. Opowiada historię Gery.
Zwróćcie uwagę: Surowa barokowa fasada – zbudowana dla porządku, nie na pokaz.
Apteka Miejska.
Apteka Miejska powstała w 1592 roku i jest drugim zachowanym budynkiem renesansowym w Gerze.
Jej klejnotem jest bogato zdobiony wykusz z 1606 roku.
Od 1847 roku budynek mieści aptekę. Pod nim znajdują się dwie podziemne piwnice Höhler z 1712 roku, których stały chłód służył niegdyś do przechowywania nalewek leczniczych, tranu i soków.
Zwróćcie uwagę: Wykusz: okno wysunięte przed fasadę.
Fontanna Samsona.
Rzeźbiarz Caspar Junghans stworzył fontannę w 1685 roku. Przedstawia biblijnego bohatera Samsona i jest centralnym punktem rynku.
Oryginał zastąpiono kopią w 1979 roku.
Przez niemal 140 lat fontanna stała w narożniku rynku i dostarczała wodę pitną oraz użytkową. Dopiero później przeniesiono ją na środek placu.
Zwróćcie uwagę: Przyjrzyjcie się postaci na szczycie fontanny.
Ratusz.
Ratusz zbudowano w stylu renesansowym w latach 1573–1575. To jeden z symboli miasta.
Na bogato zdobionym portalu głównym zachował się historyczny wzorzec miary, dzięki któremu kupcy i klienci mogli sprawdzać długości na targu.
Do początków XX wieku w wieży ratuszowej mieszkał strażnik, który miał alarmować o pożarach. Od 1988 roku z latarni wieży rozbrzmiewa ręcznie obsługiwany carillon.
Zwróćcie uwagę: Znajdźcie starą miarę na portalu.
Höhler – piwnice Gery.
Pod starym miastem kryje się druga Gera: piwnice wykute w skale, zwane Höhler.
Mieszczanie z prawem warzenia piwa trzymali tu w chłodzie swoje piwo. Niektóre Höhler można zwiedzać z przewodnikiem – wejście do piwnic muzealnych jest przy Steinweg, na rogu Geithes Passage.
Zwróćcie uwagę: Niepozorne wejścia – za nimi zaczyna się podziemny świat.
Dom Schreiberów.
To jedyny dom na starym mieście, który przetrwał bez szwanku wielki pożar z 1780 roku.
Nazwa pochodzi od rodziny Schreiberów, która mieszkała tu w latach 1716–1847. Dziś mieści się tu Muzeum Przyrodnicze.
Obecny dom powstał w latach 1686–1688 na pozostałościach wcześniejszego budynku zniszczonego przez pożar. Badania belek dachowych potwierdzają ten czas budowy; z tego samego okresu pochodzi barokowa sala na drugim piętrze.
Zwróćcie uwagę: Wyobraźcie sobie: wszystko dookoła spłonęło – oprócz tego domu.
Kościół św. Salwatora.
Barokowy kościół zbudowano w latach 1717–1720 na wzgórzu Nicolaiberg, najwyższym punkcie starego miasta.
W środku czeka niespodzianka: wnętrze urządzono w stylu secesyjnym.
Zwróćcie uwagę: Z zewnątrz barok, w środku secesja.
Kościół św. Jana.
Stary kościół św. Jana na Johannisplatz spłonął podczas wielkiego pożaru miasta w 1780 roku. Nowy, największy kościół Gery zaprojektowali Constantin Lipsius i August Hartel, a zapłacono za niego głównie z datków mieszkańców. Konsekrowano go 18 września 1885 roku – dokładnie 105 lat po pożarze.
W kwietniu 1945 roku bomby zniszczyły dach i okna, a w latach 1972–1975 kościół odnowiono. Jesienią 1989 roku zaczęły się tu modlitwy o pokój, z których wyrosły demonstracje pokojowej rewolucji w Gerze. W środku rozbrzmiewają organy Kreutzbacha z 1885 roku z 57 głosami.
Zwróćcie uwagę: Czerwona cegła i wieża, która wznosi się na 70 metrów w niebo.
Willa Schulenburg.
Belgijski artysta i architekt Henry van de Velde zbudował tę willę w latach 1913/14 dla fabrykanta włókienniczego Paula Schulenburga – dom, wnętrza i ogród wyszły spod jednej ręki. Van de Velde uchodzi za prekursora Bauhausu.
W 1946 roku rodzinę wywłaszczono, a później mieściła się tu medyczna szkoła zawodowa. Od 1997 roku dom jest z pietyzmem odnawiany. Dziś to muzeum z największą w Europie kolekcją projektów książek van de Veldego. W ogrodzie stoi „Kucająca dziewczyna” Richarda Engelmanna.
Zwróćcie uwagę: Dom i ogród tworzą jedno dzieło totalne – zwróćcie uwagę na spokojne, płynne formy.
Ogród Botaniczny.
Ogród Botaniczny założono w 1864 roku jako ogród mieszczański, wówczas jeszcze poza starymi murami miejskimi. Miasto z czasem rozrosło się wokół niego; dziś ta zielona oaza o powierzchni około 0,7 hektara leży blisko centrum.
Dwa źródła, późnoklasycystyczny dom z wieżą oraz siedliska od muraw kserotermicznych po wilgotne łąki sprawiają, że ten niewielki ogród jest ścieżką przyrodniczo-edukacyjną. Idźcie alejkami i zwróćcie uwagę, jak rośliny i krajobraz zmieniają się wraz z wilgotnością.
Pałac Tinz.
W 1745 roku położono kamień węgielny pod Pałac Tinz; w 1748 roku barokowa rezydencja była gotowa. Powstała w miejscu średniowiecznego zamku na wodzie lub dworu należącego do majątku kameralnego Tinz.
Z biegiem lat pałac służył jako letnia rezydencja, siedziba wdów, lazaret i uniwersytet ludowy. Dziś należy do kampusu Dualnej Szkoły Wyższej Gera-Eisenach (Duale Hochschule Gera-Eisenach). Zwróćcie uwagę na symetryczną fasadę i ryzalit środkowy – typowe elementy baroku.
Dworzec Główny w Gerze.
W 1859 roku kolej dotarła do Gery; w tym miejscu powstał pierwszy dworzec. Obecny budynek dworca wzniesiono w 1881 roku. Dzięki szklanej hali peronowej ukończonej w 1911 roku Gera stała się ważnym przystankiem na trasie Berlin–Lipsk–Monachium.
Wojna i podział Niemiec zmieniły sieć kolejową i osłabiły znaczenie Gery jako węzła kolejowego. Dziś dworzec jest bramą do miasta i węzłem komunikacji regionalnej. Tramwaj, teatr, Küchengarten i Stare Miasto są stąd na wyciągnięcie ręki.
Mury miejskie Gery.
Fragmenty średniowiecznych murów miejskich Gery zachowały się dziś pomiędzy budynkami Starego Miasta. Kamienie łatwo przeoczyć: mur wrósł w późniejsze ulice, podwórza i domy i nie stoi jako osobny zabytek.
Zatrzymajcie się na chwilę przy odsłoniętym odcinku w pobliżu Nicolaistraße. Pozwala on wyobrazić sobie dawną granicę chronionej osady i pomaga zrozumieć wąskie uliczki oraz różnice wysokości na Starym Mieście.
Dom Ferberów · Muzeum Sztuki Użytkowej.
Za barokową fasadą Domu Ferberów Muzeum Sztuki Użytkowej pokazuje, jak projektowanie kształtuje codzienność. Budynek należy do najokazalszych zabytkowych kamienic mieszczańskich w Gerze i stanowi wyjątkową oprawę dla kolekcji.
Można tu zobaczyć rzemiosło artystyczne, modę, meble i przedmioty codziennego użytku – od art déco i ceramiki Bauhausu po wzornictwo NRD. Najpierw przyjrzyjcie się detalom fasady, a potem wyobraźcie sobie kontrast między historycznymi wnętrzami a nowoczesnymi przedmiotami w środku.
Wystawa stała skupia się na okresie między wojnami światowymi. Do jej głównych tematów należą fotografie Aenne Biermann oraz prace architekta i projektanta Thilo Schodera.
Majątek dworski i kameralny (Hofgut).
Poniżej Zamku Osterstein hrabia Heinrich XVIII Reuß-Gera polecił w 1728 roku założyć duży folwark. Majątek kameralny, czyli Hofgut, zaopatrywał dwór książęcy i zarządzał jego gospodarstwem.
Do zespołu należały budynek urzędu rentowego (Rentamt), pralnia, stodoły, spichlerze i wozownie. Po masywnych bryłach budynków i dziedzińcach wciąż można odczytać ich dawne przeznaczenie. Spójrzcie w górę zbocza: tak blisko siebie leżały folwark i rezydencja.
Architekt Melchior Brenner zaprojektował folwark na planie trapezu. Dawny budynek pralni powiększono w latach 1859/60 i nadano mu neogotycki szczyt schodkowy, nawiązujący do ówczesnych przebudów zamku.
Historyczny Rynek.
Rynek w Gerze od stuleci jest mieszczańskim sercem miasta. Renesansowy Ratusz z lat 1573–1575 dominuje nad placem obok bogato zdobionej Apteki Miejskiej i Fontanny Samsona.
Zwróćcie uwagę na kunsztowny portal Ratusza i różnorodne fasady wokół placu. Rynek wciąż jest miejscem spotkań, zakupów i świąt – historia jest tu nadal częścią codzienności.